Follow by Email
Facebook
Facebook
Twitter
Instagram

Λίγες μέρες έμειναν πλέον για την έναρξη του όγδοου Los Almiros Festival και με αφορμή αυτό αποφασίσαμε να βρεθούμε και να συζητήσουμε με τους διοργανωτές του. Ένα ζεστό καλοκαιρινό βραδάκι λοιπόν, στα γραφικά Παλαιά του Βόλου στην παρέα μας είχαμε δύο από τους βασικούς διοργανωτές του, τον Στάθη και τον Νίκο για να μας λύσουν όλες τις απορίες που είχαμε γύρω από το φεστιβάλ και όχι μόνο.

[Iskender]: Το Los Almiros έχει εξελιχθεί πλέον σε ένα από τα μεγαλύτερα και πιο διαδεδομένα φεστιβάλ στην Ελλάδα. Όταν ξεκινήσατε είχατε σκοπό να φτάσει σε τέτοιο level?

[Στάθης]: Ήταν στα πλάνα μας αλλά και εμείς δεν το περιμέναμε ότι θα εξελισσόταν έτσι. Ο στόχος μας είναι ακόμα μεγαλύτερος πλέον, αλλά αυτό θα το δούμε και στην πορεία.

[Iskender]: Εμείς θυμόμαστε ότι στα πρώτα φεστιβάλ το brand ήταν Los Almiros Rock Radio. Μέσα από ποια ιδέα προέκυψε το φεστιβάλ και πώς εξελίχθηκε στην πορεία σε αυτό που ξέρουμε εμείς σήμερα?

[Στάθης]: Το πρώτο φεστιβάλ ήταν ο εορτασμός του ενός χρόνου web radio (los Almiros radio) που είχαμε δημιουργήσει τότε. Δημιουργήθηκε το 2011, οπότε όταν έκλεισε ένα χρόνο θέλαμε να το γιορτάσουμε και κάναμε το φεστιβάλ. Θέλαμε να κάνουμε και συναυλίες αλλά σαν πρώτη ιδέα ήταν αυτό. Όταν δηλαδή ξεκινήσαμε δεν στοχεύαμε απαραίτητα σε φεστιβάλ. Θέλαμε να κάνουμε κάτι εναλλακτικό, δεν είχε τόσο σημασία τι δράσεις θα είχε. Το φεστιβάλ πρόκυψε στην πορεία.

[Iskender]: Από όσο ξέρουμε το φεστιβάλ είναι αυτοοργανωμένο. Γιατί επιλέξατε την αυτοοργάνωση σαν πρόταγμα και όχι τους χορηγούς? Και πως φαίνεται σε εσάς τους ίδιους αυτό σαν εμπειρία μετά από 8 χρόνια λειτουργίας του φεστιβάλ?

[Στάθης]: Από την αρχή θέλαμε να κάνουμε κάτι μη κερδοσκοπικό. Το κάναμε γιατί μας άρεσε και θέλαμε να δημιουργήσουμε κάτι διαφορετικό. Από τα άτομα που ανήκουν στο βασικό πυρήνα δεν ενδιαφερόταν κανένας να το κάνει επαγγελματικά. Το κάναμε ως χόμπι και λόγω ιδεολογίας.

[Νίκος]: Καλά, το να έχεις χορηγούς και εισιτήριο δεν σημαίνει απαραίτητα ότι το φεστιβάλ παύει να είναι μη κερδοσκοπικό, αλλά αυτή είναι και η ιδιαιτερότητα του ίδιου του φεστιβάλ, αλλιώς δεν θα διέφερε σε κάτι από όλα τα υπόλοιπα. Είναι και θέμα εξέλιξης. Βάζεις δηλαδή ένα στοίχημα και λες μέχρι πού μπορεί να φτάσει ένα φεστιβάλ που είναι 100% αυτοργανωμένο και δεν παίρνει καμία χορηγία ούτε από τον Δήμο, ούτε από εταιρίες.

[Στάθης]: Θα μπορούσε να παίρνει χορηγίες το φεστιβάλ – γιατί έχουν γίνει προτάσεις στο παρελθόν και να είναι σε άλλο level – αλλά πηγαίνουμε συνειδητά στο κομμάτι ελεύθερη είσοδος χωρίς χορηγούς.

[Νίκος]: Επίσης εγώ θεωρώ ότι αν από πίσω παίζανε και τέτοια φράγκα η ομάδα δεν θα ήταν τόσο δεμένη.

[Iskender]: Πιστεύετε ότι αν το φεστιβάλ ήταν διαφορετικά στημένο, δηλαδή με χορηγούς, αυτό θα αλλοίωνε και την εμπειρία των ατόμων που συμμετέχουν κάθε χρόνο στο φεστιβάλ?

[Νίκος]: Αν εξ΄αρχής ήταν έτσι δεν θα το επηρέαζε, αλλά πλέον σίγουρα.

[Στάθης]: Η προσωπική μου εικασία είναι ότι αν εξ΄αρχής ήταν έτσι δεν θα έφτανε και εδώ που έφτασε. Αν είχε δηλαδή χορηγούς και εισόδους δεν θα ενέπνεε και τέτοιο εθελοντισμό. Δεν θα βρίσκαμε 350-400 άτομα κάθε χρόνο σε Ελλάδα και εξωτερικό να κολλήσουν αφίσες. Δεν υπάρχει περίπτωση. Δε νομίζω ότι υπάρχει άλλο φεστιβάλ παγκοσμίως που να δέχονται 400 άτομα να κάνουν «χαμαλίκια» μόνο και μόνο γιατί το γουστάρουν. Και μιλάμε για συμβατικά φεστιβάλ, με είσοδο και χορηγούς, γιατί υπάρχει διαφορά.

[Iskender]: Γενικά τα τελευταία χρόνια παρατηρούμε μια μεγάλη άνοδο στην ελληνική χιπ χοπ σκηνή. Έχετε φιλοξενήσει και εσείς αρκετούς καλλιτέχνες, όπως ο Λεξ ή ο Βέβηλος. Και γενικά καλλιτέχνες με σοβαρό κοινωνικό στίχο. Πώς βλέπετε και πώς εξηγείτε αυτή την τάση?

[Στάθης]: Οποιοδήποτε είδος και να φέρουμε, είτε είναι punk/stoner/hip-hop, είναι όλα ό,τι θεωρεί η ομάδα ότι ανήκει στην underground σκηνή. Και για το hip-hop μπορεί προσωπικά εμείς να μην ακούμε τόσο αλλά επειδή το ζητούσε το κοινό του Los Almiros ξεκινήσαμε να φέρνουμε καλλιτέχνες που όμως ανήκουν πάλι σε αυτά τα πλαίσια, όπως είναι και ο Βέβηλος γιατί για εμάς είναι αδερφός.

[Iskender]: Πέρα λοιπόν από το hip-hop και για να φύγουμε γενικά από το εγχώριο, βλέπουμε να έρχονται και πολλές μπάντες από το εξωτερικό. Δεδομένου ότι αυτοί σαν καλλιτέχνες έχουν και ένα μεγαλύτερο βεληνεκές, πώς προέκυψαν οι επαφές με τόσες ξένες μπάντες?

[Στάθης]: Είναι η φυσική εξέλιξη. Όσο θέλεις να εξελίσσεσαι πρέπει να φέρνεις ακόμα μεγαλύτερα ονόματα, για το prestige και τη δυναμικότητα. Όταν ξεκινήσαμε ήταν δύσκολα. Ο Νίκος το ξέρει καλύτερα, γιατί αυτός μιλάει με τα ξένα συγκροτήματα.

[Νίκος]: Καλά στην αρχή ήταν τελείως τρέλα. Δεν ξέραμε καν πώς στέλνεις mail σε ένα ξένο συγκρότημα και μας απαντούσαν με έννοιες που δεν καταλαβαίναμε τι εννοούν.

[Στάθης]: Και η απάντηση που παίρναμε ήταν, ξέρεις, επιφυλακτική. Τι? Ποιοι είναι αυτοί? Με ελεύθερη είσοδο, χωρίς χορηγούς και εταιρίες από πίσω.

[Νίκος]: Χαρακτηριστικό παράδειγμα οι Rumjacks που φέραμε πρώτη φορά Ελλάδα και από τότε έχουν έρθει 15 φορές και κάνουν sold out παντού. Οι Rumjacks δηλαδή προέκυψαν τελείως τυχαία. Μου λέει «στείλε βρε μαλάκα στους Rumjacks», λέω από πού είναι αυτοί, δεν τους ήξερα καν εγώ, Αυστραλία μου λέει. Η αντίδρασή μου ήταν «καλά είσαι χαζός; Πρώτη φορά φέρνουμε ξένη μπάντα, εδώ δεν μπορούμε να φέρουμε από την Ευρώπη» και μου απαντάει «Ε στείλε έτσι να δούμε». Θυμάμαι είχαμε στείλει στο Facebook της μπάντας και μας λέει προωθήστε το στα mail του manager και μέχρι να πάρουμε το OK του manager τα mail ήταν κατεβατά ολόκληρα με εμάς να εξηγούμε γιατί θα κάνει καλό στην μπάντα να παίξει σε ένα τέτοιο φεστιβάλ στην Ελλάδα και γιατί θα γίνει μεγάλο όνομα και θα μπορεί να παίζει σε μεγάλα stage, γιατί κολλούσαν πάντα στο ελεύθερο. Μέχρι που τελικά πήραμε το ΟΚ και εν τέλη οι Rumjacks έγιναν νούμερο 1 στην Ελλάδα. Αλλά ναι απλά συνέβη και νομίζω πως σε μερικές μπάντες ήμασταν και τυχεροί, όπως με τους Rumjacks που έτυχε να είναι Ευρώπη.

[Στάθης]: Και μετά χρονιά με την χρονιά σε μαθαίνουν, όταν έχεις κιόλας καλή συνεργασία με τις μπάντες του εξωτερικού.

[Νίκος]: 10 manager είναι σε όλη την Ευρώπη οπότε…

[Στάθης]: Ναι σε μαθαίνουν και μετά γίνονται πιο εύκολα τα πράγματα, για να φέρεις ακόμα και μεγαλύτερα ονόματα, στέλνουν και από μόνοι τους. Οι Dub inc ας πούμε ήξεραν το φεστιβάλ από μόνοι τους. Όταν είπαμε ότι είναι free μας είπανε «Ναι γνωρίζουμε το στυλ σας.»

[Iskender]: Άρα έχει ουσιαστικά βελτιώσει και την αξιοπιστία του σαν φεστιβάλ.

[Νίκος]: Πλέον ναι δεν τίθεται θέμα αξιοπιστίας. Οι Graveyard δηλαδή είναι από τις πιο δύσκολες μπάντες να τις κάνεις booking, γιατί είναι πολύ δύσκολος ο manager και αυτός έχει όλα τα πάρε-δώσε στην Ελλάδα με τα μεγάλα φεστιβάλ.

[Στάθης]: Να προσθέσω ότι και οι μπάντες που έρχονται από το εξωτερικό υποστηρίζουν και αυτοί την φιλοσοφία μας. Με τι τρόπο…? Δεν θα πάρουν το ίδιο budget στο Los Almiros με αυτό που θα πάρουν από ένα φεστιβάλ με είσοδο ανά την Ευρώπη. Μπορεί δηλαδή να μην έρχονται free αλλά υπάρχει μία κατανόηση.

[Iskender]: Ξεκινήσατε στέκι στον Αλμυρό και κάνετε και μία προσπάθεια να δημιουργήσετε δισκογραφική. Στο φεστιβάλ βλέπουμε να συμμετέχουν και τοπικές μπάντες, όπως οι Lost Apes. Εμείς από πλευράς μας το θεωρούμε πολύ σημαντικό που δίνετε χώρο σε νέους καλλιτέχνες να αναπτυχθούν. Τι αντίκτυπο λοιπόν θεωρείτε ότι έχει το φεστιβάλ στον τοπικό κόσμο και κυρίως στην νεολαία? Είναι πιο ψημένοι να ασχοληθούν με τα πολιτιστικά θέματα της περιοχής?

[Στάθης]: Το πιο θετικό που έχει κάνει το φεστιβάλ στην νεολαία και όχι μόνο γιατί νομίζω ότι έχει εμπνεύσει ευρύτερα, είναι ότι έχει αλλάξει τις νοοτροπίες του κόσμου. Δηλαδή αν πριν 10 χρόνια έλεγες ότι θα συμβαίνει αυτό και αυτό και ότι όλοι οι νέοι του Αλμυρού θα αγκάλιαζαν τη μουσική, την underground αλλά και οποιοδήποτε είδος, νομίζω ήταν «κρανίου τόπος» στην περιοχή σε αυτό το κομμάτι, ενώ πλέον υπάρχει φοβερή εξέλιξη.

[Νίκος]: Εντάξει το στέκι παίζει σημαντικό ρόλο, ιδίως για την τοπική σκηνή, γιατί έχουν ένα χώρο που μπορούν να παρουσιάσουν την δουλειά τους. Οι Lost Apes είναι ένα πολύ καλό παράδειγμα, γιατί είναι πολύ ενεργοί και όποτε θέλουν μπορούν να έρθουν να παίξουν. Αλλά γενικότερα μία μπάντα του λυκείου δεν έχει πού να παίξει στον Αλμυρό και νομίζω σε κάθε επαρχία ισχύει αυτό. Άρα όταν έχει ένα μέρος και ξέρει ότι αυτό το μέρος έχει 30-40 άτομα δικά του και είναι με τα ηχητικά του καλά στημένο, θα κάνει και πιο επαγγελματικά την δουλειά του και θα τους δώσει και ένα πάτημα. Αν δεν υπάρχει ό,τι και να κάνεις σβήνει κατευθείαν γιατί είναι δύσκολο στην επαρχία.

[Στάθης]: Καλά το στέκι για εμένα είναι ένα όνειρο. Δηλαδή όταν μία τόσο μικρή πόλη έχει ένα στέκι να γεννάει ιδέες, να φιλοξενεί «άλλες» ιδέες είναι ότι καλύτερο. Εγώ το συγκρίνω ακόμα και με το ίδιο το φεστιβάλ. Μπορεί να μην μαζεύει 10.000 κόσμο, να έχει 30 άτομα, αλλά δεν μπορούμε να φανταστούμε ακόμα και εμείς οι ίδιοι αν υπήρχε ένα τέτοιο στέκι στον Αλμυρό όταν ήμασταν 15 χρονών, τι θα ήμασταν σήμερα. Τουλάχιστον θα γινόμασταν πολύ πιο γρήγορα αυτό που είμαστε σήμερα.

[Νίκος]: Τώρα για να επανέλθω στην αρχική ερώτηση για το impact που έχει το φεστιβάλ στους νέους, υπάρχουν φουρνιές που τις βλέπεις φανερά επηρεασμένες από αυτό και τους βλέπεις να είναι εθελοντές στο φεστιβάλ. Δεν είναι ανάγκη να έχουν μπάντες, είναι ένα άλλο κομμάτι.

[Στάθης]: Μπορεί να μην ακούν απαραίτητα και αυτή τη μουσική.

[Νίκος]: Ναι, δηλαδή μπορεί το βράδυ να είναι σε ένα μαγαζί του Αλμυρού αλλά να γουστάρουν να έρθουν και μία βόλτα από το στέκι. Όμως δυστυχώς έχω παρατηρήσει ότι τώρα τελευταία δεν έχει το ίδιο αντίκτυπο. Δεν ξέρω ακριβώς τι φταίει, στην αρχή είχε γίνει πολύ καλό ντου αλλά τώρα τελευταία, δεν ξέρω αν ευθύνεται η επαρχία ή η εποχή, πάντως είναι πολύ πιο δύσκολο να πείσεις τους νέους να κάνουν μία στροφή σε αυτό το είδος. Δεν μιλάω απαραίτητα για την μουσική, εννοώ την όλη φιλοσοφία.

[Στάθης]: Είναι η δύναμη της συνήθειας, δηλαδή αυτό που δεν υπήρχε, το φεστιβάλ του Los Almiros. Πλέον οι νέοι το παίρνουν ως δεδομένο ενώ οι προηγούμενες γενιές δεν το είχαν αυτό γιατί ήταν κάτι πρωτόγνωρο.

[Νίκος]: Ίσως και να είναι αυτή η διαφορά πλέον. Το ιδανικό θα ήταν να μπουν νέοι και στην ομάδα για να μπορέσει να συνεχιστεί και το φεστιβάλ.

[Iskender]: Με αφορμή αυτό, η ομάδα πώς λειτουργεί στο εσωτερικό της? Υπάρχει κάποια οργανωτική δομή για την ομάδα που στήνει το φεστιβάλ και είναι και υπεύθυνη για το στέκι?

[Στάθης]: Μπορώ να σου πω ότι μέσα από τα χρόνια ο καθένας έχει μάθει τις δουλειές του και πού μπορεί να δώσει τις δυνάμεις του. Δεν χωρίζουμε δηλαδή δουλειές και λέμε «εγώ κάνω αυτό, εσύ το άλλο», αλλά μέσα σε αυτό το χρονικό διάστημα των 8 ετών έχει μάθει ο καθένας πού πρέπει να βοηθήσει και πού είναι χρήσιμος.

[Νίκος]: Και οι αποφάσεις εννοείται είναι συλλογικές. Μην δεις τι μάχες δίνονται για το line up ή για την αφίσα.

[Στάθης]: Παιδιά για την αφίσα έχουν πέσει καρπαζιές. Αν μας άκουγε κάποιος θα έλεγε αυτοί είναι τρελοί. Μέσα στο στέκι δεν μπορείς να φανταστείς τι γίνεται επειδή ξέρω γω το ένα γράμμα είναι πιο κοντό από το άλλο.

[Νίκος]: Και για τις μπάντες εννοείται τρέλα μέχρι να καταλήξουμε ότι θα κάνουμε πρόταση σε αυτούς φέτος.

[Στάθης]: Ο σχεδιασμός για τις μπάντες κρατάει 4 μήνες.

[Νίκος]: Πιο πολύ για του εσωτερικού γιατί για του εξωτερικού εξαρτάται πιο πολύ από αυτούς, αλλά για τις ελληνικές είναι φουλ time δουλειά.

[Στάθης]: Ξεκινάμε δηλαδή από Σεπτέμβρη. Φέτος ας πούμε είχαμε 800 δηλώσεις. Πρέπει να κάτσεις να δεις ποια είναι η κάθε μπάντα, ποια στέλνει 6 χρόνια συνεχόμενα, πώς μπορεί να πατήσει πάνω σε άλλη μπάντα και από αυτές πρέπει να διαλέξεις ξέρω γω 4.

[Iskender]: Θέλουμε να επιστρέψουμε λίγο στο στέκι και κυρίως στο κομμάτι που είπατε ότι είναι ένας χώρος που ο καθένας μπορεί να έρθει να παρουσιάσει την δουλειά του. Με αφορμή αυτό, πέρα από το στέκι και φυσικά το φεστιβάλ, έχετε σκεφτεί άλλες δράσεις που θα μπορούσαν να προσεγγίσουν ακόμα περισσότερο τους νέους και την τοπική κοινωνία?

[Στάθης]: Εμείς είμαστε ανοιχτοί σε όλα. Ότι και να έρθουν να μας ζητήσουν, να κάνουν ένα θεατρικό για παράδειγμα, εμείς δεν έχουμε πρόβλημα. Το δίνουμε ελεύθερα σε όλους χωρίς κάποιο αντίτιμο ή οτιδήποτε. Απλά ίσως μας βλέπουν σαν μία κλειστή ομάδα και δυσκολεύονται να μας προσεγγίσουν.

[Iskender]: Στάθη θες να μας πεις γιατί θεωρείς ότι το στέκι έχει ίδια βαρύτητα με το φεστιβάλ?

[Στάθης]: Γιατί το φεστιβάλ είναι όντως κάτι τεράστιο που όμως έρχονται νέοι που ήδη ενστερνίζονται αυτή τη νοοτροπία και ιδεολογία ενώ το στέκι τις έχει γεννήσει. Σκέψου ας πούμε σε ένα σχεδόν χωριό όπως είναι ο Αλμυρός, το χειμώνα σε μία άκυρη Παρασκευή μετά το σχολείο να παίζουν οι Panx Romana. Είναι αδιανόητο. Δεν μπορώ να φανταστώ αν ήμουν στο λύκειο τι θα αισθανόμουν αν υπήρχε αυτό το πράγμα. Και είναι ανοιχτό όλο το χρόνο, ο άλλος μπορεί να έρθει και να αράξει που λέει ο λόγος και ταυτόχρονα να καλλιεργήσει ιδέες. Δεν μπορώ να το περιγράψω ακριβώς αυτό που νιώθω για το στέκι. Άμα μας ακούσει κάποιος θα πει καλά αυτοί είναι τρελοί? Συγκρίνουν το φεστιβάλ που μαζεύει χιλιάδες κόσμου με ένα live μέσα στον χειμώνα που μάζεψε 15 άτομα? Και όμως για εμένα έχει την ίδια σημασία γιατί αυτά τα 15 άτομα δεν έχουν την ευκαιρία σε μία τόσο μικρή πόλη να βιώσουν αυτό το πράγμα. Έχουμε κάνει 15-20 live με 3 μπάντες το καθένα. Δίνεις ένα βάθρο, εγώ το ονομάζω κάστρο το στέκι. Στις μικρές κοινωνίες επικρατούν συνήθως παλιές νοοτροπίες, οπότε θεωρώ ότι σε αυτό το στέκι υψώνει σημαία.

[Iskender]: Υπάρχει βοήθεια στο φεστιβάλ από την τοπική κοινωνία ?

[Στάθης]: Αρχικά συνολικά, το μεγαλύτερο κομμάτι της τοπικής κοινωνίας του Αλμυρού έχει αγκαλιάσει το φεστιβάλ. 200 εθελοντές, όλων των ηλικιών, ακόμη και παππούδες στα καφενεία τους αρέσει που βλέπουν νέο κόσμο να έρχεται, να κυκλοφορεί εκείνες τις μέρες. Τώρα, από τη δημοτική αρχή υπάρχει μια βοήθεια με τις χημικές τουαλέτες, αλλά εδώ πρέπει να συμπληρώσουμε ότι σαν δημοτική αρχή και σαν κοινωνία θα έπρεπε να το δούμε λίγο πιο ανοιχτόμυαλα. Είναι ένα τεράστιο γεγονός για την πόλη, που τη βοηθά και οικονομικά – δηλαδή όταν έρχονται 10Κ κόσμος τα χρήματα που αφήνουν είναι ανάσα ζωής για την τοπική αγορά, είναι σημαντικό έξτρα για όλο το χρόνο. Η δημοτική αρχή αν το έβλεπε λίγο πιο ανοιχτόμυαλα και βοηθούσε λίγο περισσότερο εκεί που έπρεπε, τα πράγματα θα ήταν πολύ καλύτερα και πιο εύκολα για εμάς στη διοργάνωση, ώστε να μη νιώθουμε ότι έχουμε να ανεβούμε ένα βουνό.

[Νίκος]: Πέρα από το οικονομικό κομμάτι που είναι το ένα θέμα, το βασικό κομμάτι είναι το δάσος στο οποίο γίνεται το φεστιβάλ. 360 μέρες το χρόνο είναι ζούγκλα, δεν μπορεί να πάει ένα παιδάκι να παίξει, πρέπει να πάμε εμείς τώρα 10 μέρες πριν το φεστιβάλ να κουρέψουμε όλα τα χόρτα, να φτιάξουμε ό,τι σπασμένο υπάρχει, να το φέρουμε σε μια κατάσταση να μπορεί να μείνει κάποιος εκεί στο φεστιβάλ, αλλά μόλις τελειώσει το φεστιβάλ επιστρέφει στο χάος. Αυτό είναι αδιανόητο, δεν έχει να κάνει μόνο με το φεστιβάλ, απλά τυγχάνει να γίνεται και το φεστιβάλ εκεί. Αλλά όταν έχεις ένα τέτοιο δάσος και δεν το συντηρείς όλο το χρόνο έτσι ώστε όταν φτάνει και το φεστιβάλ να είναι όμορφο, αλλά όχι μόνο αυτό, όταν εσύ θα έρθεις στον Αλμυρό μία βόλτα 2 μήνες μετά το φεστιβάλ θα πεις «πάω μια βόλτα στο δάσος να πιω ένα καφέ» θα δεις άλλο πράγμα. Δεν είναι άσχημο αυτό? Γιατί εν τέλει το φεστιβάλ ανεβάζει όλη την περιοχή.

[Iskender]: Πέρυσι έγινε εκδήλωση της ΧΑ στον Αλμυρό, εκδήλωση που είχε μια ισχυρή παρουσία χρυσαυγιτών για μια τόσο μικρή κοινωνία. Το Los Almiros πήρε θέση και πήρε θέση ενάντια. Πώς πιστεύετε ότι είναι συνυφασμένα τα ζητήματα τις πολιτικής και της παρέμβασης στον πολιτισμό?

[Στάθης]: Αρχικά να ξεκαθαρίσουμε ότι η παρέμβασή μας κόντρα στην εκδήλωση της ΧΑ δεν είναι πολιτική. Για εμάς όποιος θέλει να λέγεται άνθρωπος παίρνει θέση πάνω στο μόρφωμα που λέγεται Χρυσή Αυγή. Από εκεί και πέρα εμείς θέλουμε το φεστιβάλ να είναι πολιτικοποιημένο – όχι κομματικοποιημένο. Μας απασχολεί η ελεύθερη διακίνηση ιδεών, θέλουμε να εκφράζουμε την ελευθερία, όποια και αν είναι αυτή. Προφανώς όχι της ΧΑ γιατί θεωρούμε ότι αυτοί οι άνθρωποι είναι ενάντια στην ελευθερία οπότε δεν χωράνε μέσα σε ένα τέτοιο πολιτικοποιημένο φεστιβάλ.

[Iskender]: Θεωρείτε ότι είναι καλό να τοποθετούνται και άλλα εγχειρήματα σαν το δικό σας και σε πολιτικά θέματα?

[Στάθης]: Κοίταξε αυτό είναι στη φύση της κάθε διοργάνωσης.

[Νίκος]: Άμα μια διοργάνωση είναι επιχείρηση, είναι δύσκολο να πάρει μια τέτοια θέση.

[Στάθης]: Εμάς δε μας νοιάζει αν εσύ θα ξενερώσεις με αυτά που θα πούμε και δεν θα έρθεις στο φεστιβάλ. Δε μας απασχολεί. Αυτή είναι η θέση μας.

[Νίκος ]: Έτσι και αλλιώς από τη στιγμή που είναι βαμμένο και στιγματισμένο, είναι φυσικό να διακινούμε και τέτοιες ιδέες. Για εμάς δεν είναι ένα απλό μουσικό φεστιβάλ.

[Στάθης]: Είναι αυτοοργανωμένο. Η λέξη αυτοοργανωμένο δηλώνει μόνη της ποια είναι η φύση του φεστιβάλ.

[Νίκος]: Μόνο και μόνο αυτό που είπαμε και πιο πριν, ότι το στοίχημα είναι να είναι κάτι το διαφορετικό, ότι μέσω της αυτοοργάνωσης μπορεί να γίνει εξίσου μεγάλο με άλλα φεστιβάλ που είναι επιχειρήσεις, αυτό το διαφοροποιεί από τα υπόλοιπα. Άρα δεν μπορούμε να το γενικεύσουμε, ότι δηλαδή ένα μεγάλο φεστιβάλ θα πρέπει να είναι και πολιτικοποιημένο και να παίρνει μέρος σε τέτοιου είδους εγχειρήματα.

[Στάθης]: Όπως και εμείς δε θέλουμε να έχουμε ταμπέλες. Ότι το φεστιβάλ είναι μαύρο, αναρχοαυτόνομο, αριστερό όπως θες πες το. Εμείς θέλουμε απλά να έχουμε ένα αυτοοργανωμένο φεστιβάλ. Αυτό εσύ μετάφρασέ το όπως θέλεις. Εσύ μπορείς να βάλεις τη δικιά σου ταμπέλα. Εμείς δεν την βάζουμε.

[Νίκος]: Βέβαια εγώ πιστεύω ότι κάθε φεστιβάλ οφείλει να πολεμάει το φασισμό. Είτε είναι πολιτικοποιημένο είτε όχι.

[Στάθης]: Η ίδια η μουσική εξάλλου τον πολεμάει.

[Iskender]: Άρα το πολιτισμικό με το πολιτικό είναι άμεσα συνδεδεμένα?

[Στάθης]: Δεν είναι έτσι και αλλιώς συνδεδεμένα αυτά τα δύο? Νομίζω ότι είναι από μόνα τους συνδεδεμένα.

[Νίκος]: Μένοντας αμέτοχος τα δέχεσαι κάποια πράγματα.

[Στάθης]: Και οι αγαπημένες μπάντες του φεστιβάλ είναι μπάντες με κοινωνικό στίχο, όπως οι Panx Romana, ο Βέβηλος, οι Fundracar, οι Baildsa, ο 12ος πίθηκος και πάρα πολλοί άλλοι που κινούνται στα ίδια πλαίσια.

[Iskender]: Οικονομικά, το φεστιβάλ καταφέρνει να βγαίνει με το πλάνο της αυτοοργάνωσης?

[Στάθης]: Είναι ένας Γολγοθάς αυτό κάθε χρόνο.

[Νίκος]: Αλλά φαίνεται και από την εξέλιξη ότι βγαίνει.

[Στάθης]: Αυτό δείχνει κιόλας, ότι η αυτοοργάνωση και η αυτοδιαχείριση μπορούν να κάνουν θαύματα. Θαύματα!! Δε μπορούσα να φανταστώ πως μέσω της αυτοδιαχείρισης, με τα έσοδα από τα μπαρ, τα σουβλάκια, τις μπλούζες κ.ά. μπορεί να βγει ένα τέτοιο μπάτζετ.

[Νίκος]: Και εδώ παίζει ρόλο η στήριξη του κόσμου. Φέτος για παράδειγμα κάναμε την μεγαλύτερη παραγγελία φεστιβάλ σε μπλουζάκια στην Ελλάδα. Αυτό τα λέει όλα. Τα μπλουζάκια είναι η στήριξη του κόσμου. Κάποιος μπορεί να μην έρθει, αλλά το μπλουζάκι θα το πάρει. Άρα ο κόσμος το έφερε μέχρι εδώ.

[Στάθης]: Εξάλλου αυτό είναι το νόημα της αυτοοργάνωσης. Είναι συνδεδεμένη με τον κόσμο. Χωρίς κόσμο να στηρίζει το εγχείρημα δεν μπορούμε να μιλάμε για αυτοδιαχείριση και αυτοοργάνωση.

[Iskender]: Σχετικά με το χώρο τώρα. Οι προσφερόμενες παροχές και η διαρρύθμιση έχουν εξελιχθεί προς το καλύτερο. Τι θα δούμε φέτος και ποιό είναι το πλάνο μελλοντικά?

[Νίκος]: Ένα κομμάτι που ασχολούμαι πιο πολύ, σίγουρα φέτος πάμε για ακόμη καλύτερο stage και καλύτερο ήχο.

[Στάθης]: Φέτος το φεστιβάλ σχεδιάστηκε από το Σεπτέμβρη για να υποδεχθεί 8 – 10 – 12 χιλιάδες κόσμου. Οι εκτιμήσεις δείχνουν ότι μιλάμε για πάνω από 15 χιλιάδες. Σίγουρα θα υπάρξουν ελαττώματα, γιατί είναι δύσκολο να προσαρμόζεις το μπάτζετ για παραπάνω υποδομές όπως τουαλέτες, ντουζιέρες κ.α. Επειδή ο σχεδιασμός έχει γίνει. Εδώ ζητάμε λίγο την υπομονή του κόσμου.

[Νίκος]: Ενώ στον ήχο, ο άνθρωπος που μας κάνει ήχο 4 χρόνια τώρα είναι μέρος του φεστιβάλ. Εγώ θεωρώ ότι είναι ένας οργανωτής και αυτός. Οπότε θα κάνει τα πάντα να γίνει ό,τι καλύτερο και χωρίς αμοιβή, επειδή και αυτός θέλει να ικανοποιήσει περισσότερο τον κόσμο. Σιγά σιγά όλοι αυτοί που συμμετέχουν γίνονται μέλη της διοργάνωσης. Μετά από 2 – 3 χρόνια το νιώθουν δικό τους.

[Στάθης]: Άρα τώρα έχουμε καλύτερο ήχο και στο main stage και στο lake stage. Οι παροχές θα αυξηθούν στο βαθμό που μπορούμε και στην εξυπηρέτηση σε μπαρ, καντίνες κ.ά. Τώρα μελλοντικά, δεν υπάρχει ακριβής απάντηση γιατί το μέλλον του Los Almiros είναι αβέβαιο. Πάντα περιμένουμε αν θα βγει. Φέτος υπάρχει ένας έξτρα λόγος πολύ πιο σημαντικός από κάθε άλλη χρονιά. Ο λόγος αυτός είναι ότι ένα από τα πρώτα 10 – 15 μέλη είχε μια ατυχία ιατρικής φύσεως και αυτή τη στιγμή δίνει έναν αγώνα αποκατάστασης. Τι συμβαίνει τώρα, η ασφάλειά του δεν τον κάλυπτε οπότε τα έξοδα για την αποκατάστασή του είναι αδιανόητα, και ό,τι έχει μαζέψει το ταμείο του φεστιβάλ και ό,τι θα μαζέψει φέτος το μεγαλύτερο μέρος τους θα πάει σε αυτόν τον αγώνα. Μπορεί του χρόνου να μην έχουμε τίποτα. Αλλά δε μας ενοχλεί αυτό. Αν καταφέρει το Los Almiros και στηρίξει αυτόν τον άνθρωπο που όλα αυτά τα χρόνια έδινε και την ψυχή του για το φεστιβάλ δε μας απασχολεί και να μην ξαναγίνει. Έγινε, έφτασε εκεί που έφτασε, κάναμε αυτά που κάναμε σίγουρα θα θέλαμε να το δούμε να πάει και παραπάνω αλλά σίγουρα με ευχαρίστηση θα τα δώσουμε όλα στον Άλεξ που τραβάει το δικό του μανίκι. Για αυτό και το μέλλον του LAF είναι αβέβαιο. Άμα μας πούν ότι χρειάζεται όλο μας το μπατζετ για τον Αλέξανδρο, θα το δώσουμε όλο και μπορεί να κάνουμε ένα φεστιβάλ με 2 – 3 μπάντες μεταξύ μας στην παραλία όπως τα πρώτα φεστιβάλ. Αλλά αυτό είναι κάτι που θα φανεί το Σεπτέμβρη.

[Iskender]: Άρα ευχόμαστε να πάνε όλα καλά και για τους 2 αλλά πρωτίστως για τον Άλεξ.

[Στάθης]: Ο οποίος είναι και στην κεντρική αφίσα φέτος, είναι αυτός που σηκώνει την σημαία και το κάναμε animation.

[Iskender]: Έχετε επαφές με άλλες ομάδες στην επαρχία που κάνουν, ή που θέλουν να κάνουν, αντίστοιχα φεστιβάλ ή δρώμενα στην περιοχή τους?

[Στάθης]: Με πάρα πολλές. Μιλάμε με όλα τα φεστιβάλ της Ελλάδος. Υπάρχει ανταλλαγή ιδεών, συνεργασία, συνεννοούμαστε για ό,τι χρειάζεται, αλληλοβοηθιόμαστε.

[Νίκος]: Υπάρχουν και 2 – 3 φεστιβάλ κοντά στην Ελλάδα που υπάρχει επαφή. Με αυτά που είναι πιο κοντά σε εμάς. Το Punk Rock Holiday στη Σλοβενία, το Lake on Fire στην Αυστρία. Αυτά είναι πολύ κοντά με εμάς. Και στις ημερομηνίες βοηθάει να κλείσουμε ίδιες μπάντες.

[Στάθης]: Να φέρουμε π.χ. μια μπάντα από την Αμερική και να μοιράσουμε τα έξοδα.

[Νίκος ]: Και υπάρχουν και άλλα φεστιβάλ στο εξωτερικό, που είναι σε άλλες ημερομηνίες που βέβαια υπάρχει επαφή και αλληλοστήριξη.

[Iskender]: Θέλετε να μοιραστείτε μαζί μας κάποιες ενδιαφέρουσες στιγμές που σας έχουν μείνει από όλα αυτά τα χρόνια?

[Στάθης]: Τέτοιες στιγμές είναι πάρα πολλές και είναι και απλές στιγμές. Το είχα ξαναπεί και σε παλαιότερη συνέντευξη. Είχε έρθει ένα παλικάρι, νομίζω στο 4ο που ήταν το φεστιβάλ-σκαλοπάτι που απο τους 500 στο 3ο φεστιβάλ στην παραλία πήγαμε στους 5000 στο δάσος Κουρί, ο οποίος είχαν έρθει 4 μέρες πριν να στήσουν, μια παρέα 15 άτομα, τα λέγαμε συχνά τους εξηγούσαμε τη φάση και αυτά και είχανε μείνει με το στόμα ανοιχτό. Είχαν πωρωθεί γιατί βλέπανε ότι είμασταν μια παρέα που το κάνει αυτό και είχανε βοηθήσει σε στησίματα, κουβαλήματα, κάβες. Ερχόταν ο ένας από αυτούς κάθε μισή ώρα και ρωτούσε παιδιά βγήκε το μπάτζετ? Και πλήρωνε τη μπύρα του 20 ευρώ. Δηλαδή πόσα λεφτά μπορεί να έχει ένας φοιτητής? Παίρνει μια μπύρα 20 ευρώ, συνειδητά ώστε να φτάσει το στόχο να βγει. Το ένιωσε σαν να είναι μέρος αυτού του πράγματος μέσα σε πολύ λίγο χρονικό διάστημα. Και αυτό συμβαίνει με όσους έρχονται νωρίτερα και πιάνουν κουβέντα και συνδράμουν σαν εθελοντές και στηρίζουν πολύ περισσότερο από όσο είχαν σκοπό. Και τέτοια σκηνικά είναι πάρα πολλά πλέον.

[Νίκος]: Ναι εγώ δεν μπορώ να ξεχωρίσω στιγμές πλέον. Είναι δηλαδή τόσες πολλές που δε μπορείς να πεις αυτό μου έχει μείνει.

[Στάθης]: Για παράδειγμα άλλο σκηνικό, στην Κοπεγχάγη υπήρξανε 2 τύποι που πήγαν και κάνανε γκράφιτι, όπου η Κοπεγχάγη είναι μια πόλη που δε σε παίρνει και άνετα να πας να κάνεις κάτι τέτοιο στο κέντρο της πόλης, χωρίς να μας ξέρουν προσωπικά, το ρίσκαραν και το κάνανε. Μας στέλνανε φωτογραφίες “Αλάνια τσεκάρετε Los Almiros και στην Κοπεγχάγη“. Δε θυμάμαι σε ποιο σημείο σε ένα τοίχο.

[Iskender]: Τι θα θέλατε να πείτε στον κόσμο που θα ρθει φέτος? Και ειδικά σε αυτούς που έρχονται πρώτη φορά.

[Νίκος]: Woodstock τα λέει όλα.

[Iskender]: Αν κάποιος έχει γεννηθεί το 99 – 2000 δεν του λέει μάλλον τίποτα.

[Νίκος]: Για εμάς είναι το δικό μας Woodstock.

[Στάθης]: Εγώ θα πω ότι το Los Almiros ανήκει σε όλους μας, και χρειάζεται την άμεση στήριξη για να συνεχίσει να δίνει αυτά που δίνει. Και να δώσει ακόμα περισσότερα. Ή για να τα δώσει σε ένα σκοπό όπως είναι ο Άλεξ ή παρόμοιο. Να προσέξουμε όλοι το δάσος και να στηρίξουμε το φεστιβάλ.


//Την συνέντευξη πήραν εκ μέρους του iskender η Νυμφοδώρα και ο Δημήτρης. Οι ερωτήσεις και η συνολικότερη επιμέλεια είναι προϊόν συλλογικής επεξεργασίας.