Follow by Email
Facebook
Facebook
Twitter
Instagram

Τι και αν έχουμε φτάσει στο 2019; Τόσο ο σεξισμός, όσο και η πατριαρχία καλά κρατούν! Αν και θέλαμε η δολοφονία της Ελένης στη Ρόδο στο τέλος του 2018 από τους βιαστές της, να ήταν η τελευταία δολοφονία έμφυλης βίας, το 2019 ξεκίνησε με μία ακόμα τέτοια και συνεχίζει ως και τώρα με “ηθικόν ακμαιότατον”. Το 2019 ξεκίνησε, λοιπόν, με την δολοφονία της Αγγελικής από τον πατέρα της, επειδή δεν ενέκρινε την σχέση της με τον αλλοδαπό σύντροφό της και πίστευε ότι έχει το κάθε δικαίωμα να ελέγχει την ζωή της κόρης του απλά και μόνο επειδή ήταν ο πατέρας της.

Τέτοιου είδους εγκλήματα δεν σταμάτησαν εκεί όμως. Μέχρι τώρα έχουν γνωστοποιηθεί 9 εγκλήματα έμφυλης βίας. Μερικά παραδείγματα είναι η 24χρονη Ερατώ που δολοφονήθηκε από τον πρώην συζυγό της, απλά γιατί “ήταν ερωτευμένος μαζί της“, η 32χρονη Κατερίνα που στραγγαλίστηκε από το σύζυγο της, η 60χρονη Βουλγάρα (δεν αναφέρεται κάπου το όνομα της) που την σκότωσε ο σύζυγος της γιατί “τον πίεζε“. Και πόσα άλλα εγκλήματα μπορεί να γίνονται καθημερινά, ίσως όχι σε τόσο ακραίο βαθμό ίσως όμως και ναι, και εμείς δεν θα τα μάθουμε ποτέ.

Ο σεξισμός όμως κάνει καθημερινά την εμφάνισή του στην κοινωνία μας. Καθημερινά σχόλια για την εμφάνιση κάποιας κοπέλας, για το πόσο σωστό είναι ή όχι το ντύσιμό της, για το αν ανταποκρίνεται στη δουλειά της αλλά και για το πόσο προκλητικό μπορεί να είναι αυτό που συνήθως συνοδεύεται από κάποιου είδους άθλιο σχόλιο. Και δεν σταματάει εκεί. Ακόμα και στον εργασιακό χώρο, οι γυναίκες πολλές φορές δεν έχουν την θέση που ανταποκρίνεται στα προσόντα τους, λόγω του φύλου τους.

Σε όλα αυτά ευθύνη φέρουμε εμείς αλλά και το ίδιο το κράτος.

Ας αναλογιστούμε λίγο. Πότε καταγγείλαμε φωνές και συνεχόμενους τσακωμούς από το διπλανό διαμέρισμα; Πότε κάποιος σχολίασε αρνητικά μια κοπέλα για το ντυσιμό της και την υποστηρίξαμε; Πότε κάποιος αντέδρασε σε όλα τα σχόλια που έλεγαν ότι “ήθελε και την βίασαν“, “έτσι όπως ντυνόταν αυτό ζητούσε”, για μία κοπέλα που βιάστηκε και κατά πάσα πιθανότητα βρέθηκε κάπου νεκρή προκειμένου να σβηστούνε τα ενοχοποιητικά στοιχεία (βλ. Ελένη από την Ρόδο που την σκότωσαν οι βιαστές της, η Ζωή από την Ξάνθη που ο βιαστής της την έκαψε ζωντανή έξω από το σπίτι της και στην συνέχεια πήγε κανονικά στην δουλειά του);

Πραγματικά, είναι λίγα τα άτομα τα οποία αντιδρούν σε αυτές τις καταστάσεις. Από την άλλη όμως να τα καταγγείλεις που; Σε ένα κράτος που κάνει τα στραβά μάτια;[*] Σε μια αστυνομία που καταφεύγει σε απλές επιπλήξεις, όπως έγινε και με την Ελένη και με την Κατερίνα; Σε ένα κράτος που σε περιπτώσεις βιασμού το θύμα είναι αυτό που υποβάλλεται σε ανακρίσεις και εξετάσεις που γίνονται και υποβαθμίζουν την θέση του θύματος;

Είμαστε εμείς αυτοί που δικαιολογούμε τον θύτη που πάντα ήταν αυτός που δεν είχε δώσει δικαιωμάτα, και προφανώς ήταν πάντα το καλύτερο παιδί! Είμαστε εμείς που παρουσιάζουμε τον σεξισμό σαν καραμέλα και δεν μπορούμε να διακρίνουμε οτι η διαφορά στην μυϊκή μάζα των δύο φύλων είναι η μόνη διαφορά που έχουν τα δύο φύλα.

Και όχι ο σεξισμός και η πατριαρχία δεν έχουν γίνει καραμέλα! Υπάρχει καθημερινά στις ζωές μας. Τον αφήνουμε να μειώνει, να καταστρέφει, να αφαιρεί ζωές γυναικών.

Γιατί αυτό ειναι ο σεξισμός, γυναικοκτονία! [**]

Ούτε η αγάπη για τα παιδιά μας, ούτε ο έρωτας για έναν άνθρωπο, ούτε η ανεργία, ούτε το αλκοόλ, μπορεί να σε οδηγήσουν στο να δείρεις, στο να βιάσεις, στο να σκοτώσεις. Η πρωτογονική τάση ορισμένων ανδρών να επιβάλλονται πάνω στον γυναικείο σώμα και να αποφασίζουν γι’ αυτό μας έχει οδηγήσει σε αυτή την κατάσταση. Μόνο που η κοινωνία έχει προχωρήσει, έχει εξελιχθεί χωρίς όμως εμείς να την ακολουθούμε.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν, να μην μας αφορά το τι φοράει μια γυναίκα, τι επάγγελμα κάνει, σε τι πιστεύει και ποιες είναι οι απόψεις της και ταυτόχρονα να κατηγορούμε για την κατάσταση που επικρατεί στις ανατολικές χώρες όπου η γυναίκα δεν έχει δικαίωμα να δείχνει ούτε καν το προσωπο της, αλλά να αντιδράμε σε κάθε μελανιά που έχει η γειτόνισσά μας, σε κάθε “η καλή νοικουρά είναι δούλα και κυρά”, στο ότι η θέση της γυναίκας είναι στην κουζίνα της και γενικά σε οτιδήποτε υποβαθμίζει την θέση και την ζωή ενός ανθρώπου.

[*] Πολλές φορές το κράτος και η δικαιοσύνη δεν μένουν απλά στην αδιαφορία αλλά έχουν μία προκλητική στάση απέναντι στο θύμα και του συμπεριφεριφέρονται σαν να ήταν ο θύτης.

[**] Με τον όρο γυναικοκτονία αναφερόμαστε στα εγκλήματα που απορρέουν από τη βαθιά ριζωμένη αντίληψη πως η γυναίκα είναι ιδιοκτησία κάποιου. Είναι το αποκορύφωμα της έμφυλης βίας , είναι δολοφονίες που γίνονται βάσει φύλου και αντικατοπτρίζουν την πλήρη ανισότητα μεταξύ της τοξικής αρρενωπότητας και των θηλυκοτήτων.


Αξίζει να διαβάσετε :

https://www.in.gr/2019/05/23/apopsi/i-patriarxia-dolofonei/

Αξίζει να ακούσετε :