Follow by Email
Facebook
Facebook
Twitter
Instagram

Γράφει η Malina

Ένα ήρεμο απόγευμα όπου η μεσοαστή ελληνίδα μητέρα καλλωπίζει τα φυτά στον κήπο της μονοκατοικίας της, ενώ ο πατέρας διαβάζει βιβλία ελληνικής μυθολογίας στο μπαλκόνι, έρχεται ο 20χρονος γιος και ρωτάει «Μπαμπά, ποιά είναι η άποψή σου για τους γκέι;» Μια τέτοια ερώτηση αρκεί για να καταστρέψει την ηρεμία του πατέρα, ο οποίος συνεχίζει να κοιτάει το βιβλίο χωρίς πλέον να μπορεί να διαβάσει, καθώς έχει ταραχτεί από μια ερώτηση που δεν περίμενε να ακούσει από το ίδιο του το παιδί, ενώ ταυτόχρονα πρέπει να κερδίσει χρόνο, να το παίξει «κουλ», αλλά παράλληλα να προσέξει τι θα πει ώστε να μην τον παρεξηγήσει κανείς, και φυσικά να πει κάτι που θα αποκλείσει κάθε περίπτωση που μπορεί να υπήρχε να ακολουθήσει οποιαδήποτε είδους εξομολόγηση από το γιο. «Δεν έχω θέμα μαζί τους γιε μου, αρκεί να μην είναι το παιδί μου». Και η μάνα, που είχε σταματήσει την κηπουρική στο άκουσμα της ερώτησης φοβούμενη ότι θα ταραχτεί η ηρεμία της βολεμένης οικογένειάς τους και περίμενε με αγωνία να ακούσει την απάντηση του πατέρα, αφού είχε πρώτα ετοιμάσει τη φράση «Τι ρωτάς παιδί μου;» σε περίπτωση που χρειαστεί να βγάλει τον πατέρα από τη δύσκολη θέση, ικανοποιείται με την απάντησή του και συνεχίζει να καλλωπίζει τα φυτά της νιώθοντας ικανοποιημένη με την ψευτο-προοδευτική απάντηση του συζύγου της που είναι ανοιχτόμυαλος και υποστηρίζει τις εξελίξεις της κοινωνίας. Έτσι και αυτή ενστερνίζεται την άποψή του και ξέρει τι να απαντήσει την επόμενη φορά που θα την ρωτήσει κάποιος μια αντίστοιχη ερώτηση.

Σε μια δεύτερη γειτονιά, συζητάνε 2 50ηδες πίνοντας τον απογευματινό τους καφέ στο καφενείο της γειτονιάς, ενώ παρακολουθούν στις ειδήσεις την υπόθεση του Ζακ. Και βέβαια όπως είναι ανθρώπινο, κατόπιν της δολοφονίας του, λυπούνται για το γεγονός καθώς «άνθρωπος ήταν κι αυτός». «Εγώ δεν έχω θέμα με αυτούς, αρκεί να μην προκαλούνε.» Και φυσικά υπάρχει λογική πίσω από αυτή την πολυμιλημένη και ευρέως υποστηριζόμενη άποψη. Και η λογική του δεν-έχω-θέμα-με-τους-γκει-αλλά ανθρώπου είναι η εξής: Δεν θα βγω να βρίσω ή να επιτεθώ σε κάποιον που είναι διαφορετικός από εμένα και έχει κάποια ανωμαλία που σήμερα η κοινωνία μου προσπαθεί να ομαλοποιήσει, αρκεί να μην φέρονται σαν κανονικά ζευγάρια έξω από το σπίτι τους, να μην είναι θηλυπρεπείς, να προσέχουν πως στέκονται και πως ντύνονται, να, να, να μην, να , και στην τελική μπορεί να τους αποκαλέσω «πούστηδες» ή «τζιβιτζιλούδες» αλλά αυτό δεν είναι προσβλητικό γιατί δεν έχω θέμα μαζί τους, απλά έτσι τα ήξερα τόσα χρόνια τα πράγματα και δεν μπορώ να τα αλλάξω.

Αυτή η βαθιά ριζωμένη στην κοινωνία του 21ου αιώνα φράση, καθιστά φανερό το πόσο αναγκαίο είναι να συνειδητοποιήσουν οι παλαιότερες γενιές πως το εκάστοτε status quo μιας κοινωνίας είναι συνεχώς εξελισσόμενο και προοδεύoν, και αν θέλουμε να προχωρήσουμε σε μια νέα εποχή χωρίς διακρίσεις, μίσος, και φόβο για το ξένο και το καινούργιο, πρέπει να πάψουμε να βάζουμε «αλλά». Δεν υπάρχουν εξαιρέσεις στην αποδοχή του διαφορετικού, είτε αυτό είναι φύλο, φυλή, σεξουαλικότητα, κινητική/νοητική δυσκολία, τρόπος σκέψης, έκφρασης, ζωής και ούτω καθεξής. Όσοι ζητάμε αλλαγή, πρόοδο και η διαφορετικότητα να μην κοστίζει ζωές, χρειάζεται να προσπαθήσουμε τουλάχιστον να καταλάβουμε τις εξελίξεις ακόμα κι αν δυσκολευόμαστε να τις δεχτούμε και αν διαφωνούμε ας χρησιμοποιήσουμε πιο απτά επιχειρήματα και συμβαδίζοντα με τη λογική του 21ου αιώνα και όχι με «έτσι έχω μάθει» φράσεις. Δεν χρειάζεται να ζήσεις στη διαφορετικότητα για να τη δεις με άλλο μάτι.

//Φωτογραφία άρθρου: Konstantinos Pispas