Follow by Email
Facebook
Facebook
Twitter
Instagram

Συνήθως θεωρούμε τετριμμένα, πράγματα που τελικά δεν είναι. Γι’αυτό το λόγο γράφεται το κείμενο αυτό.


Λέω σε ένα φίλο ωραία δεν θα ήταν να καταφέρναμε κάπως να αντικαταστήσουμε το 8ωρο με 5ωρο;

Ωραία θα ήταν, λέει, αλλά δεν γίνεται μωρέ. Και πώς θα βγει η δουλειά.

Όπως βγαίνει σε τόσες εταιρείες στο εξωτερικό που έχουν αλλάξει πλέον το 5ημερο 8ωρο, με αποτέλεσμα όπως οι ίδιες υποστηρίζουν να έχει αυξηθεί η παραγωγικότητα των εργαζομένων.

Και ποιες είναι αυτές οι εταιρείες; (ρωτάει δύσπιστα)

Ανοίγω το linkedin -τον νέο μου φίλο- και του παρουσιάζω μερικά παραδείγματα. Γκουγκλάροντας πέφτω πάνω και στην ελληνική εταιρία που εφαρμόζει το μέτρο της 4ημερης εβδομάδας, μόνο κατά την περίοδο του καλοκαιριού βέβαια , τη Skroutz.

Κάπου εκεί -αφού έχω δώσει τα πειστήρια στον άπιστο Θωμά- η κουβέντα θεωρητικοποιείται από πλευράς του, ενώ το προνόμιο της θεωρητικοποίησης το είχαμε εμείς μέχρι τώρα, με τους καπιταλιστές να θέλουν να μιλάνε μόνο με στοιχεία και αριθμούς. Σκληρές έννοιες, κόντρα στις δικές μας ουτοπικές αξίες του ανθρωπισμού και της ελευθερίας.

Ε αφού τον νίκησα στο γήπεδό του και μπήκαμε στο δικό μου, τη θεωρητικοποίηση, θεωρώ πλέον ότι κλέβω εκκλησία. Στη φαρέτρα μου έχω το επιχείρημα της βιομηχανικής επανάστασης και της εκτόξευσης της παραγωγικότητας, τη σύνδεση με την μη μείωση των εργατοωρών και άρα την αύξηση του κεφαλαίου εις βάρος των εργαζομένων, καθώς και το αγαπημένο βιβλίο του Λαφάργκ -γνωστού και ως γαμπρού του Μαρξ- «Το Δικαίωμα στην τεμπελιά».

Διαβάστε το είναι μικρό ώστε να διαβάζεται και να οργανώνει συνειδήσεις μέσα σε ένα απόγευμα.

Αφιερωμένο σε όλα εμάς τα τεμπελόσκυλα που δεν θέλουμε να ζούμε για να δουλεύουμε.


//Φωτογραφία άρθρου: https://unsplash.com/photos/CKYdtIyd_mw