Follow by Email
Facebook
Facebook
Twitter
Instagram

45 χρόνια έχουν περάσει από την εξέγερση του λαού ενάντια στην χούντα που επικρατούσε από τον Απρίλιο του 67. Η χούντα είχε παρέμβει στο πανεπιστημιακό άσυλο απαγορεύοντας τις εκλογές του φοιτητικού συλλόγου κάτι που ξεσήκωσε ακόμα πιο πολύ τους φοιτητές με χαρακτηριστικό παράδειγμα την αυτοκτονία ενός Έλληνα φοιτητή στην Γένοβα ως ένδειξη διαμαρτυρίας απέναντι στην χούντα. Η αντίστροφη μέτρηση για την πτώση της χούντας ξεκίνησε με την μαζική συνέλευση, 4000 ατόμων, στις 21 Φεβρουαρίου του 73 στην οποία πάρθηκε η απόφαση να προχωρήσουν σε κατάληψη της Νομικής σχολής. Ταυτόχρονα γινόταν αποχή στο Πολυτεχνείο όπου η αστυνομία καταπάτησε το άσυλο και προχώρησε στις συλλήψεις στον χώρο. Στην τελική ευθεία της πτώσης της χούντας μπήκαν, με την κατάληψη του Πολυτεχνείου στις 14 Νοεμβρίου ξεκινώντας έναν ανεξάρτητο ραδιοφωνικό σταθμό μιλώντας για τα αιτήματά τους, για το βάναυσο πολιτικό καθεστώς και με κυρίαρχο μήνυμα τους το Εδώ Πολυτεχνείο! Το ίδιο βράδυ μία μεγάλη ομάδα χουντικών μαζί με ασφαλίτες προσπάθησε να εισβάλλει στο πανεπιστήμιο κάτι που τελικά δεν μπόρεσαν λόγω έλλειψη σχεδιασμού και οργάνωσης. Και τις τρεις ημέρες γινόντουσαν επεισόδια και διαδηλώσεις εξέγερσης τόσο στην Αθήνα όσο και σε άλλες πόλεις της Ελλάδας . Το βράδυ της 16ης Νοεμβρίου ,μία ομάδα χουντικών, ανάμεσα τους ο σημερινός πρόεδρος του φασιστικού κόμματος της Χρυσής Αυγής, Νίκος Μιχαλολιάκος πυροβολούσαν διαδηλωτές έξω από το Υπουργείο Δημόσιας Τάξης που του σταμάτησε η αστυνομία καθώς δεν κατάλαβαν ποιοι είναι.

Τα ξημερώματα της 17ης Νοεμβρίου το τανκς βρίσκεται έξω από την πύλη του Πολυτεχνείου. Από το ανεξάρτητο ραδιόφωνο ακουγόταν έκανε εκκλήσεις στους στρατιώτες να μην υπακούσουν τους ανωτέρους τους και να μην προβούνε σε αυτή την κίνηση. Παρ’ όλα αυτά το τανκς ρίχνει την πύλη. Το ραδιόφωνο συνεχίζει να εκπέμπει . Γίνονται συλλήψεις φοιτητών. Ο στρατός απομακρύνει τους φοιτητές από το πολυτεχνείο χωρίς βία καθώς στα επόμενα στενά τους περιμένει η αστυνομία και τους χτυπάει ανελέητα. Πολλοί από τους φοιτητές βρήκαν καταφύγιο σε γειτονικές πολυκατοικίες που σε πολλούς από αυτούς δόθηκαν οι πρώτες βοήθειες καθώς φοβόντουσαν να πάνε στο νοσοκομείο αφού υπήρχε ο κίνδυνος να συλληφθούν. Η αστυνομία από ταράτσες είχε ανοίξει πυρ προς τους περαστικούς. Μέσα σε όλο αυτό το χάος , οι εκφωνητές του ραδιοφωνικού σταθμού δεν εγκατέλειψαν το πόστο τους για 40 λεπτά και στην συνέχεια αποχώρησαν και συνελήφθησαν αμέσως.


Ερχόμενοι στο σήμερα και βλέπουμε ότι τα αιτήματα του τότε υπάρχουν και τώρα. Η άνοδος του φασιστικού κόμματος της Χρυσής Αυγής μας δείχνει ότι η ρητορεία του φασισμού έρχεται ξανά στην επιφάνεια.
Η ελευθερία της έκφρασης δέχεται και σήμερα περιορισμούς και ειδικά στον χώρο του πανεπιστημίου καθώς στα περισσότερα από αυτά υπάρχουν αντιδράσεις τόσο στις αφισοκολλήσεις καθώς οι εκάστοτε πρυτανείες προσπαθούν να τις απαγορεύσουν. Βέβαια η πρυτανεία και κατ’ επέκταση το κράτος δεν μένει μόνο σε αυτό, προσπαθεί με κάθε τρόπο να καταπολεμήσει οποιαδήποτε μορφή ασύλου όπως για παράδειγμα βάζει φρένο τόσο σε πολιτικές όσο και πολιτιστικές εκδηλώσεις μέσα στον χώρο των σχολών ζητώντας ταυτότητες και έγγραφα πιστοποίησης των προσώπων που θα αναλάβουν την εκδήλωση. Όλη αυτή η νοοτροπία αρχίζει και ενστερνίζεται από μερίδα φοιτητών οι οποίοι ̈μάχονται ̈ για καθαρό πανεπιστήμιο που στην ουσία έχουν σαν κριτήριο την ελευθερία της έκφρασης που στην πραγματικότητα είναι στραμμένοι εναντίον του . Είναι οι ίδιοι οι όποιοι προτιμούν η σχολής τους να αποτελεί ένα μέρος που παρέχει στείρα γνώση , που θα είναι οι ίδιοι οι οποίοι η κοινωνικοποίηση τους σταματά στο κάλεσμα για συμμετοχή σε επιστημονικές ομάδες εντός του πανεπιστημίου, οι οποίες προωθούν την γνώση αλλά αρνούνται στο να δίνουν σημειώσεις σε φοιτητές οι οποίοι για τους δικούς τους λόγους δεν μπορούν να παρευρεθούν στις διαλέξεις . Το άσυλο κατακτήθηκε από φοιτητές και από όλους αυτούς πρέπει να διατηρηθεί ζωντανό αφήνοντας στην άκρη πολιτικές πεποιθήσεις ( με βασική προϋπόθεση να μην είναι φασίστας ) και παλεύοντας για την ελεύθερη έκφραση χωρίς περιορισμούς και αντιδρώντας στα πορίσματα και στους νόμους που οι εκάστοτε κυβερνήσεις προσπαθούν να περάσουν.


Τα αιτήματα όμως δεν περιορίζονται μόνο στο άσυλο.

Τόσο το ψωμί όσο και η παιδεία συνεχίζουν να μας απασχολούν μέχρι και σήμερα. Η ανεργία στα υψηλότερα επίπεδα της δεκαετίας. Ο κατώτατος
μισθός στα 400 ευρώ. Αυτά τα δείγματα μας αποδεικνύουν ότι για να μπορείς πια να ζεις με αξιοπρέπεια σε αυτή την χώρα ή θα πρέπει να είσαι ή κάποιος πολιτικός ή να ανήκεις στον χώρο της βιομηχανίας. Οι υπόλοιποι ή θα μάθουμε να ζούμε χωρίς να έχουμε ούτε τα αναγκαία ή θα πρέπει να φύγουμε για αλλού. Οι απαιτήσεις βέβαια των εργοδοτών είναι αντιστρόφως ανάλογες με τα χρήματα που δίνουν καθώς απαιτούν μαύρη εργασία, προϋπηρεσίες οι οποίες είναι αδύνατες, απλήρωτες υπερωρίες με εξευτελιστικά ποσά για να ζήσει κάποιος. Βέβαια το χτύπημα αυτό έρχεται από την βάση της πορείας προς επαγγελματικής αποκατάστασης που είναι αυτή των φοιτητικών παροχών καθώς η χρηματοδότηση των πανεπιστημίων έχει μειωθεί αρκετά έτσι ώστε πολλοί φοιτητές να αναγκάζονται να εγκαταλείπουν τις πόλεις που σπουδάζουν και να γυρίσουν στο σπίτι τους καθώς οι γονείς αδυνατούν να καλύψουν το τεράστιο πόσο που πρέπει να καταβληθεί προκειμένου ο φοιτητής να μπορεί να ζήσει.


Το θέμα της παιδείας παραμένει και σήμερα άλυτο. Στις μέρες δικαίωμα στην παιδεία έχουν λίγοι και εκλεκτοί. Χτυπάνε με οποιοδήποτε τρόπο τα πανεπιστήμια και προσπαθούν πλέον το πτυχίο να είναι ένα απλό χαρτί χωρίς καμία αξία και αξία πια να έχουν τα επί πληρωμή σεμινάρια προκειμένου να μαζεύουν περισσότερους “πόντους” , ΕCTS, αφού ο μόνος τρόπος πια για να πιάσει κάποιος δουλεία στο αντικείμενο που έχει σπουδάσει θα είναι όποιος έχει τα χρήματα για να μαζέψει περισσότερα
χαρτιά. Επιπλέον όλο το κόστος της μάθησης το κράτος προσπαθεί να το ρίξει στις πλάτες των φοιτητών κάνοντας τα τελευταία χρόνια μεγάλες προσπάθειες επίτευξης αυτού του στόχου. Κάθε ακαδημαϊκή χρονιά υπάρχει η φήμη ότι τα βιβλία δεν θα δίνονται πλέον δωρεάν στους φοιτητές με αποτέλεσμα όταν τελικά συμβεί αυτό το κόστος να είναι αβάσταχτο για τις περισσότερες οικογένειες. Τα μαθήματα πλέον στα πανεπιστήμια δεν είναι τόσο αποδοτικά με την έννοια ότι ο καθηγητής μεταλαμπαδεύει όσο λιγότερα μπορεί με αποτέλεσμα στις εξεταστικές περιόδους οι φοιτητές να
καταφεύγουν σε φροντιστήρια προκειμένου να περάσουν το μάθημα που εκτός από τα χρήματα αλλά τους απομακρύνουν και από την νοοτροπία του πανεπιστημίου και του διαβάσματος.

Τα συμπεράσματα δικά σας !

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *